Pandanpannenkoeken.

Dit hele coronagedoe begint stilaan op mijn zenuwen te werken, ik wil weer normaal leven! Ik wil op restaurant gaan, niet nadenken als ik ergens naartoe wil gaan, naar de kapper gaan en een manicure laten doen maar wat ik misschien nog het liefst van al wil doen is reizen! Gelukkig heb ik al heel wat mooie reizen mogen maken, en het enige wat ik op dit punt kan doen is die opnieuw beleven door middel van het eten dat ik er at. Deze pandanpannenkoekjes zijn zo'n herinnering aan onze reis naar Indonesië. We kregen ze de eerste keer na een fietstochtje door Yogyakarta en vonden ze nog regelmatig terug langs de straatkant voor een spotprijsje. Toen ik onlangs in de Aziatische supermarkt het groene pandanextract zag staan, moest ik dat natuurlijk meenemen. 

Na wat googlen vond ik heel wat pandanrecepten terug en zo ging ik thuis aan de slag met een grof idee van wat er in de pannenkoekjes moest zitten. Ik heb geen écht Indonesisch recept meegenomen van onze reis, dus dit zijn een beetje freestyle pandanpannenkoekjes à la Inez. Toch roept de smaak van deze pannenkoekjes weer allemaal fijne herinneringen op aan onze reis. Moest je trouwens meer willen weten over die reis, kan je altijd ons filmpje hier terug zien, of lees hier een uitgebreider verslag van de reis. Enkel geïnteresseerd in het recept van de pannenkoekjes, dat vind je dan weer hieronder: 

Banoffeepotjes.

Ik weet het, ik weet het, het is januari en iedereen wil in die goede voornemens vliegen om dit jaar wéér enkele kilo's af te vallen. Ik geef toe, ik ben daar geen uitzondering op en tòch kies ik ervoor om dit jaar een lekker (en calorierijk) dessert als eerste recept van 2021 te publiceren. Gewoon als friendly reminder om niet te vergeten te genieten tussen al dat diëten door.

Bovendien is dit receptje 1 van de favorieten van het Lief en ook mijn schoonfamilie is in ijltempo fan geworden van dit potje vol lekkers. Nog een extra voordeel; je hebt er belachelijk weinig werk mee. Het grootste werk is de slagroom opkloppen en trust me; da kunt ge!

Nog eventjes voor de mensen die zoiets hebben van 'banoffiewat?'; een banoffeetaart is volgens mij een van oorsprong Engelse taart met banaan en toffee (ban-offee, see what they did there?) en met een soort van koekbodem. Ik ben zelf totaal geen fan van karamel (behalve in twix want twix = life) maar het Lief is er zot van. Voor zijn verjaardagsfeestje besloot ik me dan toch eens aan de fameuze banoffeetaart te wagen en tot mijn eigen verbazing vond ik het écht lekker. Omdat een taart zoveel gedoe is, heb ik er uiteindelijk mijn eigen variant van gemaakt in een potje, die niet gebakken hoeft te worden en die dus razendsnel op tafel staat.

Chocolate Chip Cookies.

 

De allerlekkerste koekjes ever? Chocolate chip cookies, natuurlijk! Het is je misschien al opgevallen dat ik een lichte chocolate chip cookie (dough)-verslaving heb, dus dat antwoord zal je waarschijnlijk niet verbazen. Ik postte vroeger al eens een recept voor chocolate chip cookies, maar dat heb ik ondertussen geperfectioneerd. In deze nieuwe versie zit minder suiker (hoera!), en ze zijn veel 'fluffy-er' dan mijn vorige exemplaren. Ik vind ze zo lekker dat ik ze de afgelopen 2 maanden al zeker 3 keer heb gemaakt. Na het krijgen van slecht nieuws - zoals, ik zeg maar iets, een nieuwe lockdown bijvoorbeeld - bieden ze net dat beetje extra troost dat ik dan nodig heb.

En zelfs op de meerderheid van de dagen waarop ik gezond eet (of toch probeer), zijn ze de beste afsluiter van de dag. Het helpt me om een hele dag gezond te eten, wetende dat ik later de dag zal kunnen afsluiten met zo'n heerlijk chocolate chip cookie. Toegegeven, het vraagt wel wat zelfbeheersing want het is bijna onmogelijk om het slechts bij eentje te houden. 

Nagerecht: Kerstbûche met chocoladebiscuit, amaretto-mascarponecrème en speculaas.

En dan is het tijd voor mijn favoriete deel van het kerstdiner: het nagerecht. Ik koos dit jaar voor een traditioneel gerecht en maakte mijn eigen kerstbûche. Niet zomaar een bûche, eentje met chocoladebiscuit, gevuld met een amaretto-mascarponecrème en speculaas met nog een extra chocolaagje er rond in de vorm van chocoladeslagroom. Een hele mond vol maar het is gemakkellijker te maken dan het klinkt... al heb je er wel een beetje tijd voor nodig.

Als alles goed is, heb je alle andere gerechten al op voorhand kunnen voorbereiden en geen zorgen, ook voor dit gerecht kan je het grootste deel al op voorhand maken. Enkel de speculaasjes kun je best pas net voor het serveren over de bûche strooien, die blijven namelijk niet zo lang krokant. De rest van de stronk kan je zelfs al een dag op voorhand maken. Zeker met de slagroomlaag rond de bûche, kan je dit best lang bewaren zonder dat je dessert uitdroogt. Dus zelfs in het zeldzame geval dat deze stronk niét op zal zijn na je diner, kan je deze nog perfect enkele dagen bewaren in de koelkast en er zelf nog verder van genieten. And not to toot my own horn, maar hij is écht wel lekker. Zitten er trouwens kinderen aan tafel? Laat de amaretto er dan gewoon uit!

Cookie dough wafels.

Moet ik nog vertellen dat ik zot ben van alles wat met cookie dough te maken heeft? Ik zweer het, ik bak enkel koekjes om de helft van het deeg rauw te eten. Ik moet me inhouden om niet wekelijks bij de dough bar binnen te wandelen, er is maar 1 ben & Jerry’s smaak; jawel, cookie dough chocolate chip en misschien maak ik wel wekelijks een cookie dough mug cake voor mezelf. Misschien ook niet.

Toen ik dus een wafelijzer kreeg voor mijn verjaardag was het snel beslist wat voor wafel ik als eerste ging (proberen te) bakken. Wie wilt nu Brusselse of Luikse wafels wanneer je voor cookie dough kan gaan? Inderdaad, niemand. Enkele pogingen later is het me gelukt; ik maakte wafeltjes die naar koekjes smaken. Strikt gezien dus niet echt cookie dough, want alles is gebakken. Maar pst, als de binnenkant nog een kléin beetje nat is, dat maakt het alleen maar beter. En smos ik nu extra veel deeg of kuis ik de pot net iets te slecht uit omdat er dan meer deeg voor mij overblijft? Misschien. Misschien ook niet.

Smeuïge chocoladetaart met hazelnotenkorst.

Ik ben dus écht 28 geworden. En wie jarig is, bakt taarten. Zo gaat dat nu eenmaal. Hoewel ik doorgaans toch een beetje op mijn lijn probeer te letten (al moet ik toegeven dat dat voornemen de laatste weken uit het raam gesmeten werd), besloot ik dat het voor mijn verjaardag wel wat extravaganter mocht. Het is zeker geen geheim dat ik een voorkeur heb voor een bepaalde hazelnoot-chocoladepasta (who will not be named... omdat het niet nodig is, haha), dus taart met een vulling van mijn favoriete chocopasta? Yes, please! Het originele recept vind je hier, mijn (licht) aangepaste versie, vind je hieronder:

Bananasplittaart.

De eerste zonnige dagen doen me al meteen verlangen naar het eerste ijsje van het jaar. Om het wat origineler aan te pakken, vond ik het een leuk idee om één van mijn favoriete ijsjes om te vormen tot een taart. Het vroeg wat denkwerk (want hoe krijg ik ijs in de taart? en doe ik die in de taart of op de taart? en als ik die in de taart doe, dan mag ik hem zeker niet meer bakken... dus hoe maak ik een no bake taart?) maar het is me gelukt om een zalig lekkere bananasplittaart te maken. Zonder bakken, zonder al te veel ingrediënten en poespas. De enige voorbereiding die je voor dit gerecht moet doen is eraan denken om enkele bananen in te vriezen. Omdat ik dat standaard in de diepvries heb zitten, stond deze taart binnen een uurtje op tafel. Easypeasy dus!

Ik gebruikte trouwens ook geen roomijs voor de vulling, maar zelfgemaakt bananenijs (dat iedereen kan maken... Ik deed hier al hetzelfde om chocolade-ijs te maken) en is dus volledig vegan. Als je voor de bodem vegan koekjes gebruikt en bijvoorbeeld sojaboter heb je trouwens een volledig veganistische taart. Even ter info voor de vegan en lactose-intolerante mensen die meelezen 😉

Speculaasmousse.

Dit recept was eigenlijk bedoelt om online te komen rond Sinterklaas als een 'wat-te-doen-met-overschotjes-speculaas'-post maar na onze Afrika-reis is het er niet meer van gekomen. En ten tweede, met het Lief in huis bestaat er ook niet iets zoals 'overschotjes' speculaas. Integendeel, je moet er erg snel bij zijn als je zelf nog een stuk wilt of - mijn nieuwe strategie - je moet het gewoon verstoppen zodat hij het (hopelijk) niet kan vinden.

Anyway, deze speculaasmousse is dus echt de moeite om eens te proberen (en niet alleen omdat er amaretto in zit). Het is een leuk alternatief voor mensen die niet zo gek zijn op chocolade of chocomousse bijvoorbeeld (no idea wie die mensen zijn, maar ze bestaan, heb ik gehoord). Of het kan net leuk zijn om net wél met chocolade te combineren.

Chocomousse met karamel en zeezoutchocolade.

Het nieuwe jaar is ondertussen weer bijna een maand bezig, hoog tijd dus om wat soepeler om te gaan met die goede voornemens. De boog kan toch niet altijd gespannen staan? Deze chocomousse van chocolade met karamel en zeezout is bovendien een originele (en superlekkere) twist op de klassieke chocolademousse.

Sinds vorig jaar ben ik vrijwilliger bij de Oxfam Wereldwinkel hier in Antwerpen en post ik af en toe een berichtje op hun Instagrampagina. Eind vorig jaar maakte ik dan ook deze chocomousse ter promotie van hun chocoladerepen (zelf betaald trouwens). En hoewel ik (grote) fan ben van de klassieke chocomousse moet ik toegeven dat de salted caramelsmaak toch een extra dimensie geeft aan een gewone chocomousse. Ik postte het recept nooit eerder op de blog, dus bij deze... Omdat het gewoon écht gemakkelijk én verrassend lekker is!

Griesmeelpudding.

Er is iets met de herfst dat mij doet verlangen naar comfort food - en met mij vele andere mensen denk ik. Deze griesmeelpudding (of 'smul' zoals mijn mama het altijd noemt) behoort zeker tot die categorie. Net zoals pietenpap is het een gerecht dat herinneringen oproept. Mijn mama maakte regelmatig pudding klaar maar als we geluk hadden, maakte ze in plaats van normale pudding ofwel pietenpap ofwel smul. En dan met zo'n warm kommetje, dat de chocolade nog een beetje smelt, voor de tv gaan zitten, onder een dekentje, terwijl het haardvuur brandde. Zie je nu waarom dit comfort food is voor mij?

Ik moet er wel bij vertellen dat de structuur nogal speciaal is, je moet er wel van houden. Het is geen gladde pudding maar heeft iets korrelig. Het Lief bijvoorbeeld is er niet zo zot van, maar ik vind het geweldig. Misschien omdat ik het van kleins af aan gewoon ben om te eten. In ieder geval roept het enkel warme herinneringen op en als ik me even niet goed in m'n vel voel, of wanneer het regent buiten en ik lekker warm binnen zit, of wanneer ik maar een goed excuus kan vinden, zet ik het graag op tafel. Heerlijk om te eten bij 1 van mijn favoriete tv-programma's.

Aardbeien met mascarponemousse.

We moeten het helaas onder ogen zien maar de zomer komt stilaan tot zijn einde. Hoewel ik vind dat elk seizoen zijn charme heeft, is de zomer toch stiekem mijn favoriet. Al is het maar alleen voor al het fruit. Aardbeien zijn bijna ieders favoriet, daarom ben ik er ook zeker van dat dit dessertje met mascarponemousse bij veel mensen in de smaak zal vallen. 't Is trouwens de laatste maand waarin er nog (échte, lekkere) aardbeien te koop zijn dus we moeten er van profiteren (je hebt misschien al gemerkt dat ik nog zoveel mogelijk van de aardbeien probeer te genieten?).
Breng dus de zon in huis zolang het nog kan en geniet van een heerlijk zomers gevoel met deze aardbeien en mascarponemousse. De noten maken het geheel helemaal af en zorgen voor een 'krokantje' in het geheel. Hopelijk genieten jullie er even veel van als ik!

Chocolade nice cream (met slechts 2 ingrediënten!)

Misschien zijn jullie al wel bekend met nice cream? Zo niet, hou je dan vast voor 1 van de  beste nieuwtjes die je vandaag zal horen: nice cream is een ijs dat je kan opeten zonder schuldgevoel. Dat schuldgevoel laat je achterwege omdat het zelfs gezond is (ja, ijs dat gezond is, je leest dat goed) en daarbovenop is het zo gemakkelijk om te maken dat het amper een recept te noemen is. Ik heb net jouw dag goed gemaakt he? 😉

Ook vegans of mensen die lactosevrij moeten eten, kunnen genieten van dit ijsje want er komen geen melkproducten aan te pas én toch krijg je een erg romige structuur. Het geheim (misschien raadt je het al wel en zo niet, ga ik het gewoon verklappen): bananen! Bevroren bananen zorgen voor de lekkere romige structuur en verder kan je aanvullen met de smaak die je wilt! Ik gebruikte hier chocolade maar ik heb nog enkele andere experimentjes op de planning staan (daar horen jullie ongetwijfeld meer over als ze succesvol zijn). 

Chocolade smoothiebowl.

Wat is er beter dan een ontbijt dat proeft als een dessert maar toch nog gezond is? Ik zweer het, er zitten énkel goede dingen in deze smoothiebowl en toch is het net alsof je een chocolade-ijsje aan het eten bent... ALS ONTBIJT. Ik kan er nog altijd niet bij dat ik niet sneller op dit idee gekomen ben. Ik maak zo veel smoothie(bowl)s met bevroren banaan en andere vruchten en nooit was het bij me opgekomen ok er cacaopoeder aan toe te voegen.... tot nu dan, het heeft even geduurd vooraleer ik die link had gelegd.

Je kan trouwens ook heel simpel van deze smoothiebowl een guiltfree ijsje maken, laat gewoon de amandelmelk achterwege en gebruik misschien een keukenrobot in plaats van een blender (de meeste blenders hebben wat vloeistof nodig om goed te werken). Gewoon blijven mixen tot je een dikke massa krijgt.

Anyway, ik hou jullie niet langer in spanning. Het geniale recept voor deze dessert-als-ontbijt-smoothiebowl vind je hieronder. Ik kan het iedereen van harte aanbevelen want je hoeft je he-le-maal niet schuldig te voelen en het staat ook nog eens in 1, 2, 3 op tafel!

Strawberry Daiquiri Ijsjes.

Onlangs zag ik in de winkel cocktailijsjes liggen. Ik zag de smaken strawberry daiquiri en mojito en kon het niet weerstaan, de aardbeiendaiquiri belandde in mijn karretje. Wat een heerlijke verfrissing tijdens deze warme dagen! Zalig! Ik was grote fan van de ijsjes maar nu we een lening afbetalen is mijn budgetradar op scherp gesteld en dus besloot ik om de volgende keer de ijsjes gewoon zelf te maken. Ik weet al hoe je strawberry daiquiri maakt, dus moeilijk kon dat niet zijn, toch? Bovendien heb ik hier nog ijsvormpjes genoeg waar ik dringend eens iets mee moest doen! 

Onder het motto "wat je zelf doet, doe je meestal beter", ging ik dus aan de slag en ik ben erg tevreden over het resultaat. Heb je trouwens zin in een niet-alcoholische versie? Laat dan gewoon de rum achterwege. Het leuke aan dit "recept" (het is zo gemakkelijk dat ik het bijna geen recept durf noemen) is dat je er volledig je eigen ding mee kan doen. Liever wat zuurder? Voeg wat meer citroensap toe? Liever een dik, fruitig ijsje? Voeg minder water toe. Ben je net fan van een waterig ijsje? Voeg meer water toe! Je ziet het, je doet er helemaal je eigen zin mee. Ik geef je gewoon een heel erg lekkere basis mee die jij verder aanpast naar je eigen smaak.

Amarettotaart.

Ja, dat lees je goed: AMARETTOtaart. Misschien wat overbodig om je het geheime ingrediënt te verklappen? 😁 Mijn verjaardag is altijd het ideale moment om een beetje te experimenteren met taarten, cupcakes, ... zoetigheid in het algemeen. Zo heb ik bijvoorbeeld de meeste dingen die ik serveer tijdens zo'n verjaardagsfeestje nog nooit eerder gemaakt (maar no pressure, haha). 

De laatste tijd ben ik zot van amaretto en toen ik een recept voor amarettotaart in een kookboek vond (al weet ik niet meer 100% zeker het welke, volgens mij is het origineel van topped with cinnamon) moest ik dat natuurlijk zelf ook eens proberen te maken. Ik paste het recept hier en daar wat aan en nog geen uurtje later haalde ik deze prachtige taart uit de oven. Ze viel ook heel erg in de smaak bij de gasten (oef, altijd een spannend momentje) en ik proefde zelf ook een klein stukje en al zeg ik het zelf... niet slecht. Maar 't is dan ook met amaretto!
Ben je nu niet zo gek van de amandellikeur, geen nood! Je kan die natuurlijk heel gemakkelijk uit het recept laten maar ook mét amaretto smaakt ze niet sterk naar de likeur (al heb je dat natuurlijk grotendeels zelf in de hand, haha).

Amandelpudding.

Omdat het niet altijd vanillepudding moet zijn, maakte ik dit keer een variant met amandel. Het vraagt iets meer werk dan de klassieke pudding uit een pakje (die ik normaal door de week al eens maak) maar af en toe mag het wel eens wat meer zijn he. Het klinkt misschien raar om amandel in een pudding te verwerken, maar vertrouw me... Het werkt! Ik beloof het!
Laat je echter niet misleiden, je kan misschien denken "met amandel? Dat zal dan wel gezonder zijn!". Helaas pindakaas, daar moet ik je daar teleurstellen! Hoewel noten natuurlijk gezond voor je zijn, zorgen de room en suiker in dit gerecht er toch wel voor dat het caloriegewijs iets minder interessant is. Ik ben echter aan het nadenken om ook een veganversie van dit recept ineen proberen te knutselen (vind ik superinteressant de laatste tijd). Maar tot die tijd zal je het met dit caloriebommetje moeten doen. Maar ik zei het al, af en toe mag het al eens iets meer zijn. Je moet het niet elke avond eten he!
Ben je dus op zoek naar een origineel dessertje voor een speciale avond of gewoon de klassieke vanille- of chocoladepudding beu? Dan heb je hier het perfect recept.

Vegan bananenmilkshake.

Ik weet niet hoe het met jullie zit maar ik ben echt wel klaar voor de zomer. Of ja, voor zon eigenlijk want in dit land betekent zomer jammer genoeg niet altijd zon. Als we de weerberichten mogen geloven dan zou het dit weekend eindelijk zover zijn, reserveer dus alvast maar een plaats op een gezellig terrasje (I know I will). 

Wie zomer zegt, zegt natuurlijk ijsjes of in diezelfde sfeer milkshakes. Eerlijk is eerlijk, ik verlang naar al het lekkers wat bij de zomer komt kijken maar tegelijkertijd zou ik ook wel enkele kilootjes willen verliezen. Ik ging dus op zoek naar alternatieven en zo bedacht ik deze vegan bananenmilkshake. Als is bedenken misschien een groot woord. Ik gebruikte bevroren fruit als basis omdat ik wist dat wanneer je dat mixt, je net de structuur van ijs krijgt. Zeker als je bananen gebruikt, krijg je een romige structuur. De koeienmelk verving ik dan door een plantaardig alternatief zoals amandelmelk (maar soja- of een andere notenmelk zou even goed werken, vermoed ik). 

Met maar 3 ingrediënten is het dus ook erg simpel om te maken. Je gooit alles in de blender en je milkshake is klaar in no time. Ik ging deze keer voor bananen (want dat is de lievelingsmilkshake van het Lief) maar volgens mij werkt het met eender welk fruit. En als je wat rauw cacaopoeder toevoegt, heb je even snel een vegan chocolademilkshake. Oh, en het Lief heeft trouwens niet eens gemerkt dat de milkshake vegan was dus het is net zo goed als the real thing. 

Paastaart.

Het is bijna Pasen en hoewel ik al zelf mijn eigen paaseitjes maakte, had ik toch nog een idee voor een ander paasgerechtje, en wel een paastaart. Ideaal voor wanneer je niet goed meer weet wat te doen met al die chocolade-paaseieren. Grote eieren kan je smelten en bij het beslag toevoegen (gebruik misschien wat meer bloem in dat geval) en de kleine eitjes gebruik je in de vulling en als decoratie. 

Ik weet niet of je het ziet, maar ik probeerde mijn taart ook in de vorm van een eitje te snijden. Of dat nu gelukt is of niet, laat ik aan jullie over om te beslissen maar natuurlijk is dat niet nodig wanneer je deze taart zelf maakt want waarom zou je zomaar stukken taart weg smijten (ik smikkelde die van mij natuurlijk gewoon op)?  

Chocolade-hazelnoot paaseieren

Pasen heb ik altijd een beetje een rare feestdag gevonden. Als je klein was, ging je paaseieren rapen in je eigen tuin en in die van je grootouders (zo ging dat er bij ons thuis toch aan toe in ieder geval), maar echt gevierd werd die dag nooit. Vind ik wel grappig eigenlijk, Kerstmis is één van die typische dagen waarop de familie samen komt, maar Pasen wordt - bij ons alleszins - vaak "vergeten". 

Soit, of we die verrijzenis van Jezus nu vieren of niet, ik wou het eigenlijk hebben over die paaseieren. Want, na al die jaren, zijn paaseieren toch altijd een constante gebleven, hoewel ik ze niet meer ga rapen in de tuin (tenzij iemand er nog voor mij wilt verstoppen, natuurlijk). Uit nostalgie (en omdat chocolade gewoon kei lekker is), besloot ik om dit jaar zelf eens een poging te wagen tot het maken van chocolade eieren. Mijn favorieten zijn de witte met praliné, maar om de lat niet meteen té hoog te leggen besloot ik me vooral te focussen op de pralinévulling. Die witte laag hou ik voor volgend jaar. Ik zeg er wel even bij dat dit een enorm smerig klusje is, je mag niet bang zijn om je handen vuil te maken. De chocolade zal smelten in je handen, ik geef het je maar mee.

Mascarpone-appelmousse.

Oké, dus voor ons oudejaarsdiner regelt het Lief zowat de belangrijkste dingen. Hij kiest het voorgerecht (enige voorwaarde is dat er coquilles in zitten) en het hoofdgerecht, maar het dessert... Het dessert is all me. Elk jaar moet ik de moeilijke keuze maken welk dessert er geserveerd zal worden en ook dit gerechtje stond op de shortlist (ik koos uiteindelijk toch voor een kerststronk want die kan je maar tijdens 1 seizoen van het jaar maken natuurlijk). Omdat het er toch zo feestelijk uitzag en iets anders is dan de klassieke chocomousse of tiramisu, wou ik het receptje toch graag delen. Dus voilà, moest je op zoek zijn naar "eens iets anders" voor een speciale gelegenheid, geef ik je hier graag een nieuwe optie. Het heeft ergens iets weg van appelcrumbletaart (haha, is misschien niet moeilijk want er zit appel in en er is ook een crumble) maar dan met een mascarponetwist.